پـــیش از سیاهـــی

قبل ِ خواب ، دقیقا همون موقع که گوشی رو می بندم و میذارم کنارم و دستم رو میبرم زیر بالشت و سرمو تنظیم میکنم روش ،

اگه بتونم خودمو نجات بدم و بندازم تویِ یه قصه ای ، رویـــایی ، لاواستوری ای چیزی ، بــُـــــــردم : )

ولــــی کافیه یک دقیقه حــواسم پرت شه ....

ول کنم خودمـــو که پرت شه توی چاه ِ خاطــــره و نا امـــیدی و پشـــیمونی و حسرت و نگرانی و تــــرس !

بعد تاریـــکی انگار دور تا دور مغـــزمو میگیره و تا زمانی که تســلیــمم نکنه و فکـــرمو تا بدترین نقطه ها نرسونه و در نهایت روی زانو افتاده بهش نگم " تــو بــُردی " ، " حق باتوئه " .... رهام نمیکنه ... !

شاید ترسناک ترین لحظه ی شب ، همین ثانیه های کوتاه قبل از بستن چشم ها و سیاهی باشه !

همون لحظه که نمیدونی میبــَری یا میـــبَره !

شـــجاع : )...