شــــبی که کاش مــــاهَش کـــامل نبـــود : )

تـــا پایان ِ فیلم ، تا ثانیه ی آخــــر حتی ، نمیشد فهمید چرا " شبی که ماه کامل شد " !!

امّـــــا به محض ِ فهمیدن ،

سیاهی ِ پرده سینماست و

بــُهت ِ خودت و کناردستی ات و هرکسی که توی سینماست . . .

کسی حرفی نمیزنه ،

حرکتی هم نیست . . .

کسی تِلــــِـــپاتی ای برقرار نکرده امّـــا حتی نگهبان ِ جلوی در هم بی هیچ حرفی از عجله کردن ، زل زده به آدمـــها . . .

و فقط یک جمله ست که با همه ی اون سکوت ، شنیده میشد :

" این فیلم بر اساس واقعیت ساخته شده است "

واقعیتی نه خیلی دور ،

میون سال های هشتاد و چهــــآر و پنج و این حوالی . . .

واقعیتی چند ساعت دور تر از تهــــران !

واقعیتــــی خیلی نزدیک !

پ . ن اوّل : مدیون ِ انسانیت خواهید بود اگــــر این فیلم رو از دست بدین !

پ . ن دوّم : این پست رو هروقت انفجارهای مغزی ام آروم بگیره ، کامل ترش میکنم !